۲ اکتبر ۲۰۲۶ – بر اساس مطالعه‌ای که اخیراً در مجله JAMA Network Openمنتشر شده است، نوزادانی که در دوران بارداری در معرض متفورمین قرار گرفته‌اند، تا سن ۵ سالگی هیچ‌گونه تأخیر رشدی مرتبط با این دارو نشان نداده‌اند.
این یافته‌ها به یک نگرانی امنیتی دیرینه برای زنان باردار مبتلا به دیابت پاسخ می‌دهد که به‌دنبال یک جایگزین خوراکی و مقرون‌به‌صرفه برای تزریقات روزانه انسولین هستند. از آنجایی که متفورمین از جفت عبور می‌کند، پرسش‌های مداوم درباره تأثیرات بلندمدت آن بر فرزندان، باعث ایجاد تردید در تصمیم‌گیری‌های بالینی شده است؛ هرچند که کالج متخصصان زنان و مامایی آمریکا (ACOG)، این دارو را یک جایگزین منطقی برای انسولین در زنان مبتلا به دیابت می‌داند.
رهبر این مطالعه دکتر هانا گوردون، پژوهشگر اپیدمیولوژی پری‌ناتال در بیمارستان مرسی برای زنان در هایدلبرگ استرالیا، گفت: «استفاده از متفورمین در بارداری با نوعی تردید همراه است، زیرا می‌دانیم از جفت عبور می‌کند و تأثیرات بلندمدت آن بر کودک در گذشته به‌خوبی توصیف نشده بود. اما در تمام حوزه‌های مورد ارزیابی، هیچ تفاوتی در پیامدهای رشد کودکان مشاهده نشد.»
در ایالات متحده، از هر ۹ زن، ۱ نفر به دیابت مبتلا است که بیشتر موارد مربوط به نوع ۲ می‌باشد. علاوه بر این، تا ۹٪ از بارداری‌ها با دیابت حاملگی دچار پیچیدگی می‌شوند.
دکتر گوردون افزود: این دارو برای بسیاری از زنانی که با تزریقات انسولین (که معمولاً گران‌تر است و نیاز به تزریق تا چهار بار در روز دارد) مخالف هستند، یک مسیر درمانی ترجیحی محسوب می‌شود.
در این مطالعه بازنگرانه، تیم دکتر گوردون داده‌های سطح ایالتی ۱۷۷,۴۰۹ کودک (۵۱.۱٪ پسر) در ویکتوریا، استرالیا را که بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۰ متولد شده بودند، تحلیل کردند. از میان ۱۰۹۵ کودک در معرض متفورمین، دلیل اصلی مصرف توسط مادر، دیابت حاملگی (۳۹.۲٪)، سپس سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (۲۲.۸٪) و دیابت نوع ۲ (۱۷.۹٪) بود.
تیم تحقیقاتی، رشد کودکان را در اولین سال مدرسه (بین سنین ۴ تا ۶ سالگی) با بررسی سلامت جسمانی، صلاحیت اجتماعی، بلوغ عاطفی، مهارت‌های زبانی و شناختی و مهارت‌های ارتباطی مقایسه کرد. آسیب‌پذیری رشدی به عنوان امتیازی کمتر از صدک دهم در دو یا چند حوزه تعریف شد.
دکتر گوردون توضیح داد: «سن ۴ تا ۶ سالگی بازه زمانی بسیار مناسبی است، زیرا داده‌های باکیفیت و معتبری در این سن داریم که پیش‌بینی‌کننده پیامدهای آموزشی آینده هستند.»
پس از کنترل متغیرهای مخدوش‌کننده مانند سن مادر، شاخص توده بدنی (BMI)، سطح تحصیلات و وضعیت اقتصادی-اجتماعی، مشخص شد که مصرف متفورمین در بارداری هیچ ارتباطی با اختلال در رشد عصبی کودکان ندارد (نسبت خطر تعدیل‌شده [ARR] برابر با ۰.۹۷ بود).
محققان همچنین زیرگروه زنان مبتلا به دیابت حاملگی یا دیابت نوع ۲ را بررسی کردند. در این زیرگروه، اگرچه درصد کودکان آسیب‌پذیر از نظر رشدی (۱۵.۹٪ در گروه بدون مواجهه در مقابل ۲۰.۷٪ در گروه مواجهه) کمی متفاوت بود، اما پس از تعدیل متغیرها، هیچ ارتباط آماری معناداری یافت نشد.
دکتر لیدیا شوک، متخصص طب مادر و جنین در بیمارستان ماساچوست جنرال بوستون، گفت: «بسیاری از بیماران باردار نگران اثرات طولانی‌مدت شروع یا ادامه مصرف متفورمین هستند. مطالعات قبلی و کوچک‌تر، ایمنی بلندمدت را برای مادر و فرزند تایید کرده بودند و این تحقیق جدید، این نتایج را در سطح جمعیت گسترده‌تری تایید می‌کند. اکنون ما داده‌های ایمنی بلندمدتی داریم که از استفاده از این دارو حمایت می‌کند.»
منبع:
https://www.medscape.com/viewarticle/metformin-pregnancy-poses-no-child-neuro-risk-2026a10010xl?src=